۱۳۸۵ آذر ۱۳, دوشنبه

زندگی آدم مثل یك كاروانسرای بی‌دروپیكر است. آدم‌های جورواجور به‌طور اتفاقی به آن وارد می‌شوند و پس از مدتی، خواه یك ربع ساعت باشد خواه ده‌سال، وقتی كه از آن خارج می‌شوند، آشغال‌هایشان را جا می‌گذارند. یك روز ناگهان به خودمان می‌آییم و می‌بینیم - یعنی اگر ناگهان یك روز به خود بیاییم می‌بینیم- كاروانسرای ما به یك آشغال‌سرای واقعی تبدیل شده است و ما نه راهی برای مرتب‌ و تمیزكردن آن بلدهستیم، نه نیروی چنین كاری را داریم و نه وقتش را. در میان هزارها نفر، اگر بخت بر وفق مراد آدم باشد، شاید یك نفر پیدا شود كه پیش از این‌كه زندگی ما را ترك كند، یك درخت گل گوشه باغچه ما بكارد...
هدی