قدرت عادت را بشکن

همیشه بهترین راه را می بینی 

اما راهی را می پیمایی که به آن عادت کرده ای

... محمد

ای جان جانان
همیشه سعی میکنم تنم را پاک نگه دارم
چون میدانم نوازش جاودانه ات روی تن من است
همیشه سعی میکنم ناحقیقت ها را از دلم دور نگه دارم
چون میدانم تو آن حقیقتی که چراخ خرد را در جانم روشن کرده است
من همیشه سعی میکنم همه ی بدیها را از دلم بیرون کنم
و عشقم را شکوفا نگه دارم
چون میدانم تو در معبد دل من نشسته ای
و تلاش من این خواهد بود که تو را در کارهایم آشکار کنم
چون میدانم قدرت توست که به من توان عمل میدهد

***********************
این ذکر گفتن و تسبیح گرداندن را رها کن
در آن کنج تاریک و تنهای معبد با درهای بسته چه کسی را میپرستی؟
چشمهایت را باز کن و ببین که خدایت روبه رویت نیست
او آنجاست که برزگر زمین سفت را شخم میزند
او آنجاست که راه ساز سنگها را میشکند
او با آنهاست ، در آفتاب و رگبار
و پیرهنش همه خاکی ست
آن خرقه ی مقدس را درآور
و حتی مثل او روی زمین خاک آلود بنشین!

رهایی ؟ کجا باید دنبال رهایی گشت ؟
استاد ما بندهای آفرینش را به خودش بست
او تا ابد به همه ی ما بسته است
از مراقبه هایت بیرون بیا
و گلها و بخورت را کنار بگذار!
چه غم اگر لباست پاره و کثیف است ؟
با همان خاک و عرق جبینت به دیدارش برو
و کنارش بایست

چند قطعه شعر از اشعار رابیندرانات تاگور، شاعر ، نمایشنامه نویس و فیلسوف و نخستین آسیایی برنده جایزه نوبل

A=x+y+z

If A is success in life, then A = x + y + z. Work is x, play is y.

Einstein

Said to Samuel J Woolf, Berlin, Summer 1929. Cited with additional notes in The Ultimate Quotable Einstein by Alice Calaprice and Freeman Dyson, Princeton UP (2010) p 230

ره پنهان بنماید

هله نومید نباشی که تو را یار براند
گرت امروز براند نه که فردات بخواند

در اگر بر تو ببندد مرو و صبر کن آن جا
ز پس صبر تو را او به سر صدر نشاند

و اگر بر تو ببندد همه ره​ها و گذرها
ره پنهان بنماید که کس آن راه نداند

نه که قصاب به خنجر چو سر میش ببرد (۱)
نهلد کشته خود را کشد آن گاه کشاند

چو دم میش نماند ز دم خود کندش پر
تو ببین این دم سبحان به کجاهات رساند

به مثل گفتم این را و اگر نه کرم او
نکشد هیچ کسی را و ز کشتن برهاند

همگی ملک سلیمان به یکی مور ببخشد
بدهد هر دو جهان را و دلی را نرماند

دل من گرد جهان گشت و نیابید مثالش (۲)
به که ماند به که ماند به که ماند به که ماند

هله خاموش که بی​گفت از این می همگان را
بچشاند بچشاند بچشاند بچشاند

مولانا

(۱) اشاره دارد به قربانی کردن گوسفند. وقتی قصاب گوسفند را میگشت و از درخت آویزان می کرد بعد در پوست او می دمید تا پوست را راحت جدا کند. مولانا از این مثال استفاده کرده است و میگوید قصاب کشته خود را رها نمیکند بلکه از دم خود در او که حالا بی نفس شده می دمد.

(۲) در مدح شمس

---

Excerpt: Rumi poem

---

تو می‌توانی؟

من سال‌های سال مُردم

تا اینكه یك دم زندگی كردم

تو می‌توانی

یك ذره

یك مثقال

مثل من بمیری؟

قیصر امین پور