دنیای تکراری ناشناخته مانده!ا

دقت کردید ما آدمها چه قدر بی توجه داریم زندگی می کنیم؟ امروز به تقویم که نگاه کردم دیدم نوشته 4 آذر، توی رادیو خانم مجری داشت می گفت امروز 4مین روز از ماه آخر فصل پاییزه. پیش خودم فکر کردم من 21 ساله که دارم توی این کره خاکی زندگی میکنم، یعنی هر کدوم از ماهها و فصلها و... رو 21 بار دیدم. حالا اگر مثلا من برم یه سیارهِ دیگه، یا اصلا بمیرم و برم اون یکی دنیا، بعد فرشته ها(یا حتی شیاطین!) اون بالای عرش بیان و بگن: خوب کرهِ زمین چه جور جاییه؟ چه شکلیه؟ هر زمان، هر فصل، هر روز هر فصل چه جوریه؟ من چی دارم که بگم؟؟!

واقعا از پاییز فقط میدونیم : فصلی که هوا خنک و بعد سرد میشه، بارون میاد، برگها میریزن! هیچوقت تجربی به پاییز دقت کردیم؟ اینکه دیگه دم دسته، همین دور و برمونه، هر روز کلی وقت داریم برای دیدنش. اما مثلا میتونیم از روز اول ماه آذر بگیم تغییرات نسبی محیط، هوا، حتی درختها و ریزش برگهاشون چه روندی رو داره؟ نمیدونم میتونم منظورمو برسونم یا نه، اما ما یادمون رفته دنیایی که تو کتابهای علوم میخونیم همین دنیای دور و برمونه. یادمون رفته که لازم نیست بلند و کوتاه شدن سایه ها، زرد و نارنجی شدن برگها، حرکت ابرهای بالای سرمون، طلوع و غروب خورشید رو از تو کتابها یادمون نگه داریم. که اینا همه چیزهایی هستند که هر روز خیلی عادی از کنارشون رد میشیم و حتی ثانیه ای بهشون دقت نمیکنیم. اگر بمیریم، و اونجا از فرشته ها بشنویم که : میگن تو زمین طلوع و غروبهای معرکه ای از خورشید هست. چی داریم بگیم؟ چند بار از ته وجود به لحظهِ طلوع و غروب نگاه کردیم؟ چند تا تصویر واقعی داریم از این لحظه ها؟ اصلا اگر بگن از زمین و زندگی اونجا چی رو بیشتر از همه دوست داشتی و تو ذهنت مونده، واقعا حرفی داریم بزنیم؟ ما به دنیای اطرافمون زیادی از حد بی توجه شدیم. دنیا اونقدرم که فکر میکنیم تکراری نیست!

وااای، چقدر شرم آوره، لحظه ای که به من بگن شبنم دم صبح روی برگ گلها چه شکلیه و من بگم نمیدونم، تا حالا از نزدیک ندیدم. و همه شون با حیرت نگاهم کنن که پس اینهمه وقت اونجا داشتی چی کار میکردی؟!