تا ابد روید نی و شکر؟

باز گردد، عاقبت، این در؟ بلی		رو نماید یار ِ سیمین بر؟ بلی
ساقی ِ ما یاد ِ این مستان کند		بار ِ دیگر با می و ساغر؟ بلی
نوبهار ِ حُسن آید سوی باغ؟		بشکفد آن شاخه‌های تر؟ بلی
دامن ِ پرخاک و خاشاک ِ زمین		پر شود از مشک و از عنبر؟ بلی
آن بر ِ سیمین و این روی ِ چو زر		اندرآمیزند سیم و زر؟ بلی
این سر ِ مخمور ِ اندیشه پرست		مست گردد زان می ِ احمر؟ بلی
این دو چشم ِ اشکبار ِ نوحه گر		روشنی یابد از آن منظر؟ بلی
گوش‌ها که حلقه در گوش وی است		حلقه‌ها یابند از آن زرگر؟ بلی
شاهد ِ جان چون شهادت عرضه کرد		یابد ایمان این دل کافر؟ بلی
چو بُراق ِ عشق از گردون رسید		وا رهد عیسای ِ جان زین خر؟ بلی
جمله خلق ِ جهان در یک کس است		او بود از صد جهان بهتر؟ بلی
من خَمُش کردم، ولیکن در دلم		تا ابد روید نی و شکر؟ بلی

دیوان شمس - مولوی