Fear Is NOT an Art

امید جان زیر ِ مطلب ِ پرنیان عزیز نوشته که "آره، خیلی‌ خوبه که ما اون لبخندو میبینیم و امیدوار میشیم، اما درون ما ادامها پر از چیزهای دیگه ایه که...زشتن، هراس آورن، ..نگران کنند اند، ...کمی‌ از اونها هم بنویسیم تو شفا که شاید با شریک شدن این نوع تجربها بچه‌ها به هم کمک کنن که همیشه برا امیدوار شدن اگه بخوایم ذهنمونو به قشنگی و خوبی‌ منعطف کنیم، چیزهایی انکار شده باقی‌ میمونن.،شاید لازم باشه بعضی‌ وقتا برای حل مشکلات وآشفتگیهأیی که تو دیدگاهامون و فعالیتهامون وجود داره به جای دلخوشی به قشنگیا ،به یک اعترف درونی‌ و خودکاوی جدی دست بزنیم ، از اونها بنویسیم، و و روحیه محافظه کاری رو درون خودمون متعادلتر کنیم."

امید جان. من فکر می کنم کمال ِ هم نشین در من اثر کرد وگر نه من همان منفی بین ِ خواب-ترسناک ِ وحشت زده هستم که هستم. این اسمش ابدا محافظه کاری نیس اگه من توی شفا لینک ندم به این مطلب[1]، یا به این عکس[2]، یا به این دنیا [3]. من هم بلدم. به خدا من بسیاری از صحنه های ترسناک عالم رو یا به حضور در صحنه یا با فیلم دیدم و یه دنیا ترسیدم. اما چیزی (مطلقا هیچی) عایدم نشد مگر اتلاف ِ وقت برای بازسازی ِ اونچه ترس خراب کرده بود و برای دوباره دوست داشتن ِ گل. مثلا بعد از دیدن ِ تمام صحنه های ... طول کشید که چشمم گل رو باور کنه. زیبایی رو باور نمی کرد. شک کرده بود به همه چی اما کم کم ترسش که ریخت، دوباره فهمید فرقه بین ِ نومید کردن و امیدوار کردن.

خوندن ِ اخبار ِ منفی می دونی چی میاره، ضعف! یه آزمایش کن. یه دمبل ور دار! به یه چیز ِ زیبا فکر کن. هر چی. مثلا گل ِ زردی با دون دون های خال های سیاهش. توی باد داره لبه هاش ورجه وورجه می کنن و تا میشن. صدای تا شدنشون مثل ِ صدای بادبان قویه! توی نور ِ خورشید، که از کنار بهش می تابه، سایه ی یه ورش افتاده رو اینورش. حالا دمبل ِ 60 کیلویی رو بالا ببر. به راحتی بالا میره.

حالا به یه جنایت فکر کن. به اینکه توی این دنیای سیاه که دست به پنجره اش بزنی انگشتت سیاه میشه، به کسی که ازش می ترسی، به اینکه چقدر بدبختی و ... حالا دمبل رو ببر بالا. به خدا من نمی تونم حتا 35 کیلو رو دراین حالت بالا ببرم. من یقینا ضعیف شدم در این حالت ِ فکری. چرا؟ باید بیولوژیست ها و آنزیم شناس ها بگن.

اینو تو یه سخنرانی از دکتر دایر شنیدم و اجرا کردم و درست بود. دکتر دایر، که یک عارف و روانشناسه، میگه حتا به اخبار نومید کننده گوش هم ندین. نگران نباشین، این کار شما رو از واقع بینی دور نمی کنه.

شما واقع بین تر میشین وقتی گل رو باور می کنین.

زیبایی آدم رو قوی می کنه. جالبه که تقارن لعنتی بالاخره اینجا شکسته می شه. این نازیبایی نیست که ضعیف می کنه. این ترسه که آدم رو ضعیف می کنه. ترس نه زشتی. گاهی چیزی زشته اما ترسناک نیس. جنگ ِ بین زیبایی و ترس، جنگ ِ بین ِ امید و نومیدیه. فرق ِ این دو، فرق ِ بین ِ قوی شدنه و ضعیف شدن.

... محمد

[1] این لینک به مطلبی بود که می گفت پدر و مادری بچه ی خودشون رو شکنجه می کنن چون باور دارن که روح شیطان توی بچه هست. این بابا و مامان ِ مرده شور برده اعتقاد دارن به کسی از فامیل که فرقه ای داره. اون این جریان رو گفته به این بابا و مامان و بهشون گفته بچه شون رو اونقدر شکنجه بدن تا بمیره. بعدش هم یه روز بچه به معلم مدرسه گفته که بابا و مامانش بعد از داغ کردن ِ بدنش بهش گفتن دیگه خونه نیاد و توی بلوار ِ فلان ِ کرج وایسه و همین که یه ماشین رو دید که داره با سرعت حرکت می کنه خودشو بندازه جلوش! اون جایی که این خبر رو کار کرده بود آنچنان اون رو آب و تاب داده بود که به جای اینکه واقعیت مطرح بشه، به نوبل ّ ادبیات بردن در آینده فکر شده بود. بحث اینه که ای کاش خبرهای واقعی به صورتی مطرح بشه که آب و تابش کم بشه و به طور خلاصه به قسمت ِ آموزنده ی خبر تکیه بشه که آهای پدر و مادرهایی که گوساله وار به اینایی که فرقه سازی می کنن اعتماد می کنین، به هوش باشید که روانی هستید و باید قرص بخورید تا مواد شیمیایی مغزتون نقصش برطرف شه. این خبر می تونست افتادن ِ یک زوج ِ نامزد از یکی از ماشین های پرنده ی یک پارک باشه که در جا هر دو مردن. منتها ترجیح اینه که به جای تشریح ِ این اتفاق به صورت ِ ترسناک، طوری خبر کار بشه که مردم بفهمن شهر بازی وسایلش بسیار غیر استاندارد و خطرناکه وگرنه اون دو تا که متاسفانه مرحوم شدن و دستشون از دنیا کوتاه شده.

[2] این عکس بود که می آموخت موقع راه رفتن اگه هدفون بذاری تو گوش و بی خیال راه بری تو افکار ِ خودت ممکنه ماشین بزنه بهت. همین. نمی خوام ببینیدش چون به غیر از این مطلب بقیه ی چیزهای عکس مطلبی آموزنده نداره

[3] این وب سایتیه که خود کشی رو تبلیغ می کنه. می بینین که حتا سانسور کردن چیز خوبی نیس چون باعث میشه کسانی که این رو می خونن برن 45 دقیقه تو گوگل بگردن که این رو پیدا کنن و ببینن و بعد از تیم ساعت چرخیدن توش و خوندنش و زیر و روش کردن بفهمن که سر ِ کار بودن و وقتشون تلف شده و امیدی هم نگرفتن و حالا برگشتن به حالت ِ اول با این تفاوت که ضعیف تر شدن. شیطان اینه. اینه که توی تو می خواد ضعیفت کنه. شیطان همون وسوسه ی ضعیف کننده ی وقت کشه.

---

Excerpt: Weakening and fear, strengthening and beauty.

---