لحظه ها را درياب

.هر موقع ديدي توي اتاقهاي تاريك بين آدمهاي تاريك و دلمرده داري نفس تنگي ميگيري ، هر موقع ديدي به سطح روابط حسابگرانه و پوچ ،‌حقير ، بي مقدار ، بعضي آدما سقوط كردي ، كه تمام وجودشون بوي خودخواهي گرفته و وقتي بهت نگاه ميكنند تو رو مثل يه جنس مصرفي ميدونند كه بايد خرج خودشون بشه و فكر ميكنند چه مصرفي داري براشون ؟
،‌اگه ديدي به سطح انسانهايي نزول كردي كه دارن تو مرداب ِ متعفني كه براي خودشون درست كردند خفه ميشن ، خودت رو سريع از مهلكه نجات بده ،‌راه چاره اي نداري ،‌اگه قاطي اين بازي بشي ،‌مثل باتلاق، تو رو به درون ميكشه ، اين باتلاق خودخواهي تو رو هم ميكشه ، اگه از توش بري بيرون ميتوني دست يكي ديگه رو هم بكشي و بياريش بيرون ، و همينطوري نفر بعدي...

برو به آغوش طبيعت ،‌اونجا پر از شگفتيه ، مهم نيست يه دشت وسيع باشه يا يه باغچه ي كوچيك يا حتي يه سنگ يا يه برگ كوچيك ، تمام اين جهان شگفتي و تازگي ، طراوت و پويايي خودش رو حفظ كرده
.پنجره رو باز كن ،‌يه نفس جانانه ي جانانه بكش ،‌به آسمون نگاه كن ، به اين فكر كن كه از كجا داري بهش نگاه ميكني ، برو بالا و به شهر كوچيكت ، آدمها با اون خونه ها وماشينهاي كوچكشون نگاه كن ،‌حتي از يه اسباب بازي هم كوچيكتر شدن ، بالا كه بري ميبيني شهر تو وسط يه سرزمين خيلي بزرگه و اين همه شلوغي و هياهو و حرص و سياهي فقط يه قسمت خيلي خيلي كوچيك از زمين خدا رو گرفته .

ميبيني كه زمين خدا خيلي بزرگتر از اين حرفاست ،‌خيلي بزرگتر از دنياي حقيري كه ما آدما توش دست و پا ميزنيم ، بعد برو بالاتر هنوز اول راهي ، زمين آبي زيبا رو تو خيالت ببين ، ببين كه اين همه اتفاق كه تو فكر ميكردي بزرگ ِ ، حالا چقدر پيش پاافتاده ست و زمين در صلح و آرامش آروم آروم داره به گردشش ادامه ميده و اين بار سنگين رو به ذوق به دوش ميكشه ، بعد برو بالاتر منظومه ي شمسي ، زمين كوچيكتر شده و ديده نميشه ،‌ولي تو هنوز ديده ميشي ؛تو خودت رو هنوز ادراك ميكني، همه زيبا و آرام دارن كار خودشون رو ميكنند ،‌مثل يه اپرا دارن نغمه ي خودشون رو سر ميدن و هيچ كدوم نه از كوك افتادند و نه خارج ميزنند ،‌اما رهبر اركستر رو نمي بيني ، ‌بعد كل كهكشان رو ميبيني ،‌ديگه همه چي ميدرخشه ،‌انگار يه عروسيه اينجا ، چقدر معركه ست ،‌چقدر منظم هر ذره اي داره در مدار خودش دور ديگري ميچرخه ،‌چقدر عظمت ،‌چقدر زيبايي ، با چه نظمي ‌.همه چي جريان داره
.راستي الان پاييز ، چرا برگا نارنجي ميشن ؟درختا خشك ميشن ؟ كي تضمين ميده امسال بهار بياد و همه جا رو سبز كنه ؟ كي ميگه پاييز دلگيره ،‌خيلي هم زيباست .
چطوري ميشه فصلهاي مختلف داريم ؟ چرا هميشه يه جور نيست ؟ اگه يه شب ماه نباشه چي ميشه؟
هيچ جا كمترين اشتباهي رخ نداده ، ..ما تو چه جهاني داريم زندگي ميكنيم ؟
چقدر چيزا هست كه بايد ياد بگيرم ،‌چقدر زيباي هست كه بايد ببينم ،‌چقدر لذتها هنوز مونده كه بايد بچشم ،‌
اين دنيا داره به سرعت پيش ميره و اصلاً به خودخواهي هاي بي مقدار اين موجود زميني و ناز پرورده ي خدا اهميت نميده كه جهاني به اين تنوع و وسعت و عظمت براش ساخته و او هميشه گله داره و هميشه ناراحته.