من روم کم نمیشه!

به نام خدا. خانمها و آقایون عزیز ، من مهزاد هستم صفرساله از تهران . یه چند روز بود له شده بودم اما خب دیگه این اولین بار نبوده آخرین بار هم نخواهد بود ، زیاد دنبال چرا نیستم البته گاهی چراها از هر سو هجوم می آورند اما شیر مهزاد فسپری پیف پاف ِ " من کاری که می تونستم رو انجام دادم " برداشته همه رو ناکار میکنه . میدونم الان زوده میدونم فکرها باز هم سراغم خواهند اومد اما بلاخره آدم باید از یه جایی شروع کنه ، خسته شدم از بس غصه خوردم!

براتون گفته بودم که تا ده دوازده سالگی فوتبال بازی میکردم . فوتبال ورزش خشنیه ، یادمه همیشه سر زانوها و آرنجهام زخم بود وقتی پوست روی آسفالت کشیده میشه ریز کنده میشه ، میشه یه دایره از زخمهای کوچولوی کنار هم . یادمه دلمه که می بست خیلی طول می کشید تا خوب بشه ،همون دلمه ها گرچه سطح زخم رو می پوشوندن که زود خوب بشه ولی آخراش یه چیز اضافه بودن نمیذاشتن زخم هوا بخوره که زودتر خوب بشه . همیشه از دیر خوب شدن دلمه ها خسته می شدم وقتی چندروز میگذشت که می دونستم زخم از زیر بسته شده دلمه ها رو با ناخن می کندم!

زیرش پوست تازه صورتیه صورتی بود .

وقتی دلمه ها رو میکنی خیلی می سوزه اصلا ممکنه خون بیاد اما خب آخه معلوم نیسه کی بلاخره دلمه خشک بشه و بیفته شاید اصلا هیچ وقت نیفته .

حالا توی این فوتبال زندگی هم اگه بخوای تند بدویی و شوت سوباسایی بزنی احتمال اینکه روت تکل برن بخوری زمین و دست و پات َشل و پل بشه خیلی زیاده . فراموشی دردی رو دوا نمیکنه مگه میشه دلمه به این گندگی رو فراموش کرد ، نگاش کن به اون وحشتناکی هم که فکر می کنی نیست اصلا یه کم که بگذره عادی میشه . حالا که عادی شد ناخن مبارک را بذار زیرش ، مطمئنی میخوای اینکارو بکنی!؟ میسوزه ها!!؟

ای ول! نگا کن پوست زیرش چه تازه و صورتیه !