وفای به عهد و پیمان

گروهی از مردم به پیمان‏های رسمی اهمیت ویژه‏ای می‏دهند، ولی به وعده‏های اخلاقی خود چندان احترامی نمی‏گذارند. وعده کردن و عمل نکردن نزد آنان جرم و گناهی شمرده نمی‏شود، در صورتی که بی‏اعتنایی به چنین وعده‏های دوستانه‏ای، هر چند جرم به شمار نیاید، از نظر اصول اخلاقی اسلام بسیار نکوهیده است. این رفتار نوعی کم‏شخصیتی و بی‏اعتنایی به دیگران به شمار می‏آید.

برجسته‏ترین و زیباترین نمودهای وفاداری را می‏توان در میان پیامبران و رهبران الهی یافت این بزرگ‏مردان، هم خود بر وفاداری به عهد و پیمان پای‏می‏فشردند و هم پیروان خود را به سوی این فضیلت بزرگ فرامی‏خواندند.

از امام صادق علیه‏السلام نقل شده است که حضرت اسماعیل با شخصی قرار گذاشت، ولی او در وعده‏گاه حاضر نشد. آن حضرت، مدت زیادی در آنجا به انتظار نشست. به گونه‏ای که غیبت طولانی ایشان، سبب نگرانی پیروانش گردید. سرانجام فردی که بر حسب اتفاق از آنجا می‏گذشت، حضرت را دید و گفت: ای پیامبر خدا! ما بر اثر تأخیر شما نگران شده‏ایم. حضرت فرمود: من با فلان کس در اینجا وعده دیدار دارم، ولی او نیامده است و تا او نیاید من از اینجا نمی‏روم. آن مرد جریان را به مردم خبر داد و آنها به سراغ شخص مورد نظر رفتند و او را نزد آن حضرت آوردند. مرد با شرمساری گفت: ای پیامبر خدا! من قرار دیدار با شما را فراموش کردم ایشان فرمود: اگر نیامده بودی، من همچنان در اینجا می‏ماندم

در مورد پیامبر گرامی اسلام هم آمده است که ایشان روزی کنار سنگی با شخصی وعده دیدار داشتند آفتاب بالا آمد. هوا گرم شد، ولی او نیامد. یاران آن حضرت به ایشان گفتند: خوب است از آفتاب به سایه بیایید. حضرت فرمود: من با او در اینجا وعده دیدار دارم و تا او نیاید، از اینجا حرکت نخواهم کرد

حضرت علی علیه‏السلام می‏فرماید، بر دوستی کسی که به عهد و پیمان خود وفا نمی‏کند، اعتماد مکن.

برگرفته از سایت http://www.hawzah.net